Fijn, baasje is weer thuis!

Aan alle geweldige mensen van Stichting Hollandheim,

Woef! Of zoals ze in de Alpen zeggen: Wöff!

Ik ben Frodo, hulphond in ruste... eh, nee wacht, hulphond “on duty”, want mijn baasje Diane is thuis gekomen van jullie wintersportavontuur en sindsdien is het hier thuis één grote chaos.

Eerst dacht ik: fijn, baasje is weer thuis! Maar toen zag ik het. Die blik. Die twinkeling in haar ogen. Ik heb mijn EHBO-cursus voor honden niet voor niks gedaan, dus ik herken een virus meteen als ik er één zie. En mensen, dit is ernstig: het wintersportvirus. Hoogst besmettelijk, blijkbaar ongeneeslijk, en met als belangrijkste symptoom: eindeloos doorratelen over sneeuw, pistes en après-ski.

Ik maak me zorgen. Grote honden zorgen. Want als ik het goed begrijp, hebben jullie mijn baasje een hele week "gedetacheerd" (klinkt officieel, maar ik weet dat jullie haar gewoon hebben ingepikt). En nu zit ik hier met een baasje dat niet meer normaal kan praten. Het gaat alleen nog maar over "en toen die ene begeleider..." en "die andere deelnemers waren zo leuk..." en "die afdalingen, Frodo, die afdalingen!"

Ze kijkt naar me alsof ik kan skiën. Ik ben een hulphond, geen husky!

Maar goed, ik ben een moderne hond die “out of the box” durft te denken. Dus hier is mijn voorstel: ik ga mee de volgende keer. Ja, jullie lezen het goed. Ik ben jong, knap (niet dat ik opschep, maar het is gewoon een feit), sterk en vol dromen. Ik dacht zo: misschien kunnen we beginnen met een paar skilessen in SnowWorld Landgraaf? En wie weet, over een tijdje sta ik in Au aan de top van de piste, met mijn eigen ski-goggles en een oranje hesje met "HULPHOND IN ACTIE - SKI EDITIE" erop.

Denk maar hardop met me mee, lieve mensen van Hollandheim. Vier poten betekent betere balans, toch?

Maar even serieus (voor zover een hond serieus kan zijn): wat hebben jullie gedaan?! Mijn baasje kwam terug als een totaal ander mens. Ze straalt, ze lacht, ze durft. En dat allemaal dankzij jullie. Dankzij de geweldige deelnemers, de top begeleiders en blijkbaar het magische effect van sneeuw en bergen.

Diane had nooit gedacht dat dit mogelijk was. En eerlijk? Ik ook niet. Maar jullie hebben laten zien dat grenzen er zijn om verlegd te worden. Of om overheen te skiën, in dit geval.

Dus: ENORM BEDANKT voor een supervette, grenzeloos gave, onvergetelijke week. Voor het geluk dat jullie mijn baasje hebben gegeven. En voor het feit dat ze nu een beetje verliefd is... op wintersport welteverstaan! (Gelukkig maar, want ik werd al een tikkie jaloers.)

Maar weet wel: de volgende keer ben ik erbij. Noteer het maar alvast. Frodo gaat mee. En ik beloof dat ik niet aan de Wiener Schnitzel kom.

Liefs en een grote honden knuffel (of een pootje, jullie mogen kiezen),

FRODO 🐾 Officieel: Hulphond Onofficieel: Toekomstig skitalent en bezorgde bewaker van een losgeslagen baasje

P.S. Mocht iemand nog tips hebben voor hondvriendelijke ski's, ik hoor het graag